Το όνειρο που κράτησα ζωντανό: η ιστορία του ebnefsy magazine
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι ανήσυχο και ελεύθερο πνεύμα. Ξεκίνησα να γράψω την πρώτη μου ιστορία έμπνευσης και μόλις με αποκάλεσα «ανήσυχο πνεύμα» μου ήρθε μια φλασιά. Θα ξεκινήσω με παρένθεση, σας ειδοποιάααωω! Να προσθέσω ότι είμαι και λίγο ανάποδο άτομο ώρες ώρες αχαχαχα
Λοιπόν μου ήρθε μόλις στο νου η ταινία Η Τριλογία της Απόκλισης. Σ’ αυτή την ταινία οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε 5 φατρίες ανάλογα με τις ικανότητές τους Γενναίοι, Ειλικρινείς κλπ. Η Απόκλιση αναφέρεται σε άτομα που έχουν πολλαπλές ικανότητες και δε χωρούν σε μια συγκεκριμένη φατρία, οπότε τους εξοντώνουν, διότι αποτελούν «απειλή» για την κοινωνία.
Πού κολλάει αυτό τώρα ε?
Ποτέ σε μία φατρία
Λογίστρια ξεκίνησα σε κατασκευαστική στη συνέχεια με δική μου επιχείρηση ως Σύμβουλος Επιχειρήσεων. Για ένα φεγγάρι έκανα και Real Estate. Κάποτε άλλαξα αντικείμενο λόγω συνθηκών και μπήκα σε μεγάλη εταιρεία τηλεπικοινωνιών στο τηλεφωνικό κέντρο. Εκεί ανακάλυψα το ταλέντο της επικοινωνίας.
Τώρα πια Σύμβουλος Ενέργειας & Τηλεπικοινωνιών και εκδότης του ebnefsymagazine.
Γιατί το δημιούργησα
Η ανάγκη να επικοινωνώ και να μοιραστώ γνώσεις και δικές μου εμπειρίες για διάφορα θέματα και όχι μόνο για τα οικονομικά υπήρχε πάντα μέσα μου. Δεν έβλεπα όμως με ποιο τρόπο μπορώ να το κάνω. Οι κανόνες του ιντερνετ και οι developers λένε, να εξειδικεύεσαι σε ένα θέμα.
ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΠΑΣΩ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΛΗΓΑ ΝΑ ΣΠΑΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ. ΑΧΑΧΑΧΑ
Ακόμα μια ανάγκη που με ώθησε ήταν να δώσω βήμα και σε άλλους να μοιραστούν τις δικές τους ιστορίες έμπνευσης. Πώς μέσα από τις πιο σκοτεινές στιγμές και τις πιο δύσκολες προκλήσεις βγήκε πιο δυνατός και κατάφερε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Είπα δεν μπορεί, θα υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα. Ήθελα να δημιουργήσω μια νέα οικογένεια ψυχής με διαδικτυακούς συνοδοιπόρους.
ΑΛΛΩΣΤΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ MIA ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ ΜΕΝΕΙ.
Η σύνδεση της ταινίας με την ιστορία ε?
Γιατί κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ. Ποτέ σε μία φατρία. Πάντα λίγο απ’ όλα.
Η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές και προκλήσεις κι εμένα μου το έδειξε με τον πιο ζόρικο τρόπο ειδικά τα τελευταία χρόνια. Τόσες αλλαγές… Άρχισα κι εγώ να μοιράζομαι τον πόνο και την αγωνία μου, χωρίς να τα κρύβω μέσα μου και να δω τελικά ότι ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΟΚΛΙΣΗ.
Και αυτό δεν αποτελεί απειλή για κανέναν και ιδίως για τον εαυτό μας.
Η ιδέα γεννήθηκε με ένα κοκτέιλ
Το καλοκαίρι του 2022 ήμουν διακοπές στα Σύβοτα και ένα βράδυ πίνοντας κοκτέιλ σκεφτόμουν φωναχτά και ήρθε η φλασιά! Ηλεκτρονικό περιοδικό ποικίλης ύλης είπα! Πώς δεν το είδα νωρίτερα???
Γιατί το έφτιαξα μόνη μου
Όταν είχα την εταιρεία συμβούλων είχα αναθέσει τη σελίδα της επιχείρησης σε εταιρεία developer. Ανέβαζα άρθρα και είχα κάνει καλή δουλειά με το facebook είχε μεγάλη επισκεψιμότητα και όλη αυτή πήγαινε στο site. Το site όμως δεν τη σήκωνε και άνοιγε με ρυθμούς χελώνας. Απογοήτευση για τον κόπο που πήγε άδικα και κυρίως γιατί αυτά που ανέβαζα άρεσαν στον κόσμο. Άφησα λοιπόν τη σελίδα να πέσει και δούλευα μόνο με τα social. Μετά το έψαξα και έμαθα την αιτία, αλλά η ζημιά έγινε.
ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟ ΒΙΩΣΩ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ…
Έτσι εκείνο το καλοκαίρι του 2022 και ενώ κανονικά θα έφευγα ξανά με άδεια, αποφάσισα να μείνω στην πόλη και να ψάξω τον τρόπο να το χτίσω. Έπειτα από ώρες και μέρες έρευνας η λύση ήρθε από το εξωτερικό. Ξεκίνησα να επενδύω ό,τι μου περίσσευε σ’ αυτό. Η διαφορά ώρας με το support και οι βάρδιες που δούλευα τότε με ζόρισαν αρκετά. Αλλά είχα τέτοια ενέργεια για το έργο μου, που κοιμόμουν και ξυπνούσα με αυτό το σκοπό.
Κάπου εκεί κατάλαβα και κάτι ακόμη. Ότι αυτή τη φορά ήθελα να φαίνεται ποιος το έφτιαξε. Όχι μια εταιρεία. Όχι ένα λογότυπο στο footer.
Γι’ αυτό και κάτω-κάτω, εκεί που συνήθως οι developers βάζουν τη σφραγίδα τους,
υπάρχει η δική μου. Proudly made with ❤ by Virginia.
Μικρή, διακριτική, αλλά αληθινή.
Δε θα ξεχάσω εκείνα τα βράδια κλεισμένη στη σοφίτα στο Πανόραμα μπροστά σε 4 οθόνες desktop, laptop, tablet & κινητό να παρακολουθώ live κάθε μικρή αλλαγή που κατάφερνα, ήταν και μια μικρή νίκη για μένα.
Να το βλέπω να παίρνει σάρκα και οστά κάθε μέρα. Τότε θα σκεφτεί κανείς ότι ίσως ένιωσα λίγο developer.
ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΝΙΩΘΑ ΜΑΓΙΣΣΑ!!!
Γιατί αυτό για μένα ήταν κάτι μαγικό.
Όταν ανέβασα το πρώτο μου άρθρο για το πώς να φτιάξει κάποιος ένα βιογραφικό που θα λέει εμένα θέλετε, ένιωσα ο εαυτός μου. Το να καταφέρω να φτιάξω ψυχολογικό test με κλείδωμα κειμένου ήταν για μένα θρίαμβος.
Άρχισα να το επικοινωνώ σε όσους μπορούσα να δω εντυπώσεις. Όλοι ενθουσιάζονταν αμέσως, αλλά εγώ μέσα στην αμφιβολία, ποτέ δεν ήμουν απολύτως σίγουρη.
Μετά ανατροπή
Οικογενειακές αγριάδες, πολύ βαριές κι εγώ με κρίσεις πανικού. Στη δουλειά πίεση, άγχος, αδικία παντού και αβεβαιότητα που μου έτρωγε και χρόνο εκτός δουλειάς.
Το περιοδικό μπήκε στον πάγο. Ποτέ στην καρδιά μου. Κρατούσα τη σελίδα online. ΠΙΣΤΕΥΑ κι ας έμοιαζε όνειρο τρελό κι απατηλό.
Το καλοκαίρι του 2023 έπρεπε να πάρω αποφάσεις άμεσα και μέσα σε οικονομική κρίση που βίωνα παράλληλα και συνεχίστηκε και τον επόμενο χρόνο. Το 2024 παραιτήθηκα μετά από 6 χρόνια από τη σίγουρη εταιρεία για μια άλλη που δεν ήξερα καν, μου έδινε όμως μια άλλη προοπτική. Μέσα σε 4 μήνες παραιτήθηκα κι από αυτή!
Το σημείο που λύγισα
Τον Αύγουστο του 2024 έληγε η φιλοξενία της σελίδας και η εταιρεία hosting ζητούσε πάρα πολλά για την ανανέωση που δεν είχα. Δεν ήθελα να αλλάξω, γιατί ένιωθα ασφαλής μαζί τους. Εξαντλημένη ψυχικά και νοητικά αδυνατούσα να βρω λύση.
Ακόμα θυμάμαι εκείνο το Σαββατόβραδο του Αυγούστου εμένα με κλάματα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή να βλέπω τη σελίδα μου να εξαφανίζεται, το έργο μου να γκρεμίζεται και παράλληλα να ακούω κάτω από το δρόμο τα γέλια από παρέες που έβγαιναν να διασκεδάσουν.
Ένιωθα ατυχία, αδικία, ότι όλο το σύμπαν ήταν εναντίον μου. ΕΝΑ ΓΙΑΤΙ???
Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να μην μπορείς να σώσεις αυτό που αγαπάς.
Μετά μέσα σε λυγμούς είπα δεν πειράζει, αφού το έφτιαξα μια φορά, μπορώ και πάλι. Κάποια στιγμή…
Η ελπίδα επέστρεψε
Τέλος Σεπτεμβρίου πείσμωσα, θύμωσα με τον εαυτό μου και έπρεπε να πάρω αποφάσεις. Να ανεξαρτητοποιηθώ, να ορίζω εγώ τα όρια στη δουλειά μου. «Αν δε φτάσεις στο χείλος του γκρεμού, πώς θα βγάλεις φτερά?» είπε ο Καζαντζάκης. Λίγο πριν φύγει ο μήνας μέσα από μια τυχαία γνωριμία στην παραλία ήρθε η λύση για το περιοδικό. Τίποτα δεν είχε χαθεί τελικά!
Μετά από 1,5 μήνα ήταν ξανά μπροστά μου ολοζώντανο!
ΠΑΛΙ ΒΡΑΔΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΜΕ ΚΛΑΜΑΤΑ.
Αυτή τη φορά όμως ήταν από χαρά και ευγνωμοσύνη, κι ας είχα μείνει ταπί. Ήμουν ευτυχισμένη!
Μετά έριξα το βάρος στη δουλειά καθώς ήμουν πλέον ανεξάρτητη. Δούλευα από το σπίτι. Μέσα σε λίγους μήνες μέσα από «τυχαία» γεγονότα προέκυψε ευκαιρία να ανοίξω μαγαζί. Δεν ήταν στα πλάνα μου. Τρομοκρατήθηκα. Έπρεπε να πάρω απόφαση μέσα σε μισή ώρα.
Εδώ θέλω να εξομολογηθώ κάτι. Είχα φόβο να εκτεθώ έξω. Τετ α τετ με πελάτη? ΠΟΤΕ. Προτιμούσα το ακουστικό. Ακόμα και όταν ξεκίνησα το περιοδικό δεν ήθελα να φαίνεται ότι είμαι εγώ από πίσω. Η ζωή όμως είχε άλλα πλάνα. Έπρεπε να καταρρίψω το φόβο και να βγω μπροστά.
Από το καλοκαίρι του 2025 που άνοιξα το μαγαζί, ξεκαθάρισε και η τελική δομή του περιοδικού. Όλα μέσα μου και γύρω μου έδειχναν ότι
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Πιέστηκα να το ολοκληρώσω, έπαθα υπερκόπωση, burn out. Όλα εναντίον μου, τεχνικά, να μην κάθεται ο κώδικας να στραβώνουν τα banner όλα τα κουλά και ένας Ερμής πάντα ανάδρομος για μένα αχαχαχα.
Ήξερα ότι πρέπει να αντέξω.
Όχι άλλη αναβολή
Πείσμωσα και επέμεινα. Άφησα πίσω τη δουλειά για λίγο, ξεπούλησα και το αυτοκίνητό μου με πόνο για να κερδίσω λίγο χρόνο. Καθυστερήσεις, προκλήσεις, πιέσεις από παντού. Πάλι έδειχνε σαν να είναι το σύμπαν εναντίον μου. Αυτή τη φορά όμως ένιωθα δυνατή και το έβλεπα ήδη μπροστά μου ξεκάθαρα πριν είναι έτοιμο. Άρχισα να το λέω σε όλους και στους πελάτες ότι σύντομα θα τους στείλω το link. Αυτό με βοήθησε να δεσμευτώ να το ολοκληρώσω. Να μην βρω άλλη δικαιολογία, άλλο φόβο να με κρατάει πίσω. Η ψυχική υπερκόπωση όμως με έριξε και τότε είπα
ΘΑ ΤΟ ΒΓΑΛΩ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟ. ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ.
Έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου να βγει πριν τα Χριστούγεννα. Και με ένα μαγικό τρόπο ξαφνικά λύθηκαν και τα τεχνικά που αντιμετώπιζα χωρίς πολύ κόπο. Τελικά είναι καλύτερο από όσο το είχα φανταστεί. Το θαύμα των Χριστουγέννων? Ποιος ξέρει?…
Τελικά κάθε εμπόδιο για καλό? Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι πως όταν έχουμε ένα όνειρο και πιστεύουμε βαθιά σ’ αυτό, όχι τόσο με την έννοια της πίστης, αλλά μιας βαθιάς εσωτερικής γνώσης πρέπει να επιμένουμε.
Να μη σταματάμε να πιστεύουμε στον εαυτό μας και κυρίως να μένουμε αυθεντικοί ανεξάρτητα από τη γνώμη των άλλων.
Να σπάσουμε τα μοτίβα των φόβων που μας κρατάνε φυλακισμένους. Στο τέλος «άμα κοιτάξεις τον φόβο κατάματα, ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει» Καζαντζάκης.
Ακούγεται απλό, ίσως κλισέ, αλλά η αλήθεια που έμαθα? Όλα αλλάζουν σε ένα ΚΛΙΚ λένε, όταν πιστεύεις σε κάτι. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό το άτιμο το ΚΛΙΚ πρέπει να μείνεις όρθιος.
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ. ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙΣ!
Εύχομαι να εμπνεύσει η ιστορία αυτή και να δώσει δύναμη σε όλους.
Εσύ για ποιο όνειρο αξίζει να αντέξεις???
